78 - آرزو و اجل 247 تنبيه الخواطر : روايت شده كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سه قطعه چوب برداشت و يكى را در مقابل خود در زمين فرو برد و ديگرى را در كنار آن و سومى را دور تر قرار داد ، آنگاه فرمود : آيا مىدانيد اينها چيست ؟ گفتند : خدا و پيامبرش بهتر مىدانند . فرمود : اين انسان است ، اين اجل و آن ديگرى آرزوست كه آدميزاده به دنبالش مىرود ، اما اجل در مىرسد و او به آرزو نمىرسد . 248 امام على عليه السلام : اگر انسان اجل و سرعت آن را [ به سوى خود ] مىديد ، آرزو را دشمن مىداشت . 249 امام على عليه السلام : آرزو ، اجل را از ياد انسان مىبرد . 250 امام على عليه السلام : نزديكترين چيز [ به انسان ] اجل ( مرگ ) است . دورترين چيز آرزوست . 251 امام على عليه السلام : نفْس از آرزو تهى نمىشود مگر زمانى كه اجل سر رسد . 252 امام على عليه السلام : هان ! شما در روزگار آرزويى هستيد كه اجل در پى آن است . پس هر كه در روزگار آرزومندى ، پيش از در رسيدن اجلش ، كار كند ، عملش به حال او سودمند مىافتد و اجلش به او زيان نمىرساند . 253 امام كاظم عليه السلام : اگر اجلها ( مدت عمرها ) معلوم شود آرزوها رسوا مىشوند . 79 - نتايج آرزوى دراز 254 الكافى : در نجواهاى خداوند با موسى آمده است : اى موسى ! در دنيا آرزوى دراز نكن كه دلت سخت مىشود و انسان سخت‌دل از من بدور است . 255 امام على عليه السلام : هر كه آرزويش دور و دراز شود عملش كم و كوتاه مىگردد . 256 امام على عليه السلام : اما آرزوى دراز ، آخرت را از ياد آدمى مىزدايد . 80 - كوتاهى آرزو 257 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله - به ابن مسعود - فرمود : آرزويت را كوتاه گردان و چون صبح شد [ پيش خود ] بگو : من روز را به شب نخواهم رساند . و چون شب درآمد بگو : من تا صبح زنده نخواهم بود ، و بر جدا شدن از دنيا مصمّم باش و ديدار خدا را دوست بدار . 258 امام على عليه السلام : هر كه يقين كند كه از دوستان جدا خواهد شد و در دل خاك خواهد خفت و حساب و كتابى در پيش رو دارد و آنچه بر جاى مىنهد به كارش نخواهد آمد و به آنچه پيش فرستاده نيازمند است ، سزاوار است كه رشتهء آرزو را كوتاه و دامنهء عمل را دراز گرداند . 259 امام باقر عليه السلام : با كوتاه كردن آرزو ، از دنيا [ براى آخرتت ] توشه برگير . 81 - نهى از اميد بستن به غير خدا 260 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل مىفرمايد : بىگمان ، اميد هر مؤمنى را كه به غير من اميد بندد ، قطع مىكنم . 261 امام على عليه السلام : هر كس به انسانى اميد بندد ، او را تكريم كرده است . ر . ك : توكّل ، باب 1878 .